چو گم شد سر تاج کاووس شاه

دو بهره سوی زاولستان شدند

به خواهش بر پور دستان شدند

که ما را ز بدها تو باشی پناه

دریغ ست ایران که ویران شود

کنام پلنگان و شیران شود

همه جای جنگی سواران بدی