تا ظهر می چمد خوش و با همگان خویش

تا دور دست خلوت کشیده راه

گاه احتیاط را نگرد گرد خویش، لیک

باز افکند به منظر دلخواه خود نگاه

هر جا که خواست می چرد و سیر می شود

هنگام ظهر، تشنه تر از لاشه کویر

خوش خوش به سوی دره ای سرازیر می شود