آنجا که بستر تو ازین تنگنای کوه

هر جا که خواست می چرد و سیر می شود

هنگام ظهر، تشنه تر از لاشه کویر

خوش خوش به سوی دره ای سرازیر می شود

گسترده تن گشاده ترک بر زمین سبز

وین اطلس سپید، تو را جلوه کرده بیش

بیدار و خواب مخمل پر موج و چین سبز