وقتی که روز رفته ولی شب نیامده

گویی نه بوده گرگ، نه برده ست میش را

وین مام سبز موی، فراموشکار پیر

از یاد می برد غم فرزند خویش را

من، خسته و خمیده و خرد و نفس زنان

با لاشه گوزن جوانم، رسم ز راه

واندازمش به پای تو، آلوده همچنان