لختی سکوت همنفس دره گشت و باز

از شانه اش فرو شد و در پهلویش نشست

آن دیگران گریزان، لرزان، دوان چو باد

در یک شتابناک رهی را گرفته پیش

هر غوک و مرغ و زنجره برداشت ساز خویش

و آن صید تیر خورده لنگان و خون چکان

گم شد درون پیچ و خم جنگل بزرگ