چیزی نمانده بود ز خورشید تا به کوه

۷

کهسار غرب کنگره برج و قصر خون

خورشید، سرخ و مشتعل و پر لهیب بود

مغرب در آستان غروبی غریب بود

صیاد پیر، خسته تر از خسته، بی شتاب

و آرام، می خزید و به ره گام می گذاشت