او را، چنانکه گرگ درد گوسپند را

غرش کنان و کف به لب از خشم و بی امان

زانسان که سیل می گسلد سست بند را

اینک پلنگ بر سر او بود و می درید

۹

شرم شفق پرید ز رخساره سپهر

هولی سیاه یافت بر آفاق چیرگی