زاغ بر سفره خود کرد نگاه

نفرتش گشته بلای دل و جان

سوزش و کوری دو دیده از آن

آن دو همراه رسیدند از راه

گفت : خوانی که چنین الوان ست

لایق محضر این مهمان ست

می کنم شکر که درویش نیم