می کنم شکر که درویش نیم

زاغ بر سفره خود کرد نگاه

گفت : خوانی که چنین الوان ست

لایق محضر این مهمان ست

خجل از ما حضر خویش نیم

گفت و بشنود و بخورد از آن گند

تا بیاموزد از او مهمان پند