درآ در دین بی خویشی که بس بی خویش خویشانند

ورای پرده جانت دلا خلقان پنهانند

ز زخم تیغ فردیت همه جانند و بی جانند

تو از نقصان و از بیشی نگویی چند اندیشی

چه دریاها که می نوشند چو دریاها همی جوشند

اگر چه خود که خاموشند دانااند و می دانند

در آن دریای پرمرجان یکی قومند همچون جان