اگر چه خود که خاموشند دانااند و می دانند

تو از نقصان و از بیشی نگویی چند اندیشی

درآ در دین بی خویشی که بس بی خویش خویشانند

چه دریاها که می نوشند چو دریاها همی جوشند

در آن دریای پرمرجان یکی قومند همچون جان

ورای گنبد گردان براق جان همی رانند

ایا درویش باتمکین سبک دل گرد زوتر هین