ایا درویش باتمکین سبک دل گرد زوتر هین

اگر چه خود که خاموشند دانااند و می دانند

در آن دریای پرمرجان یکی قومند همچون جان

ورای گنبد گردان براق جان همی رانند

میان بزم مردان شین که ایشان جمله رندانند

ملوکانند درویشان ز مستی جمله بی خویشان

اگر چه خاکیند ایشان ولیکن شاه و سلطانند