ورای گنبد گردان براق جان همی رانند

چه دریاها که می نوشند چو دریاها همی جوشند

اگر چه خود که خاموشند دانااند و می دانند

در آن دریای پرمرجان یکی قومند همچون جان

ایا درویش باتمکین سبک دل گرد زوتر هین

میان بزم مردان شین که ایشان جمله رندانند

ملوکانند درویشان ز مستی جمله بی خویشان