آویخته کاسه گدایی

تا چند کرخت و سرد و بیجان،

چون پیکر خشک مومیایی؟

ننگ است به بازوی توانا

مرگ است رهین بخت بودن

با این همه شور کدخدایی

ای خفته به بستر مذلت!