پیمانه آرزو شکستی

ای بی خبر از رموز هستی!

افتاده به دام خودپرستی

صد بار به سنگ ناامیدی

بگذار ز باده تغافل

سرشاری و بیخودی و مستی

از جهل محیط زندگانی است