من دانم و دل من و داند خدای من

گر دل نشین بود سخنانم شگفت نیست

هر دم بلند می شود از دل صدای من

آن راز سر به مهر که داغ دل من است

دعوت مکن زمانه به جاه و حشم مرا

هرگز بر استخوان ننشیند همای من

مشاطه روان من اندیشه نکوست