دعوت مکن زمانه به جاه و حشم مرا

هر دم بلند می شود از دل صدای من

آن راز سر به مهر که داغ دل من است

من دانم و دل من و داند خدای من

هرگز بر استخوان ننشیند همای من

مشاطه روان من اندیشه نکوست

دل بی غبار آینه قدنمای من