به قلب من خلد خاری که گیرد جا به دامانی

چو منصور ار سخن گویم، به دارم می کشند این جا

ز بینایان نمی یابم یکی چشم سخن دانی

مرا آزردگی دیگران آزرده می سازد

ز من پرسید رنج ناتوانان را، که می داند

زبان آرزوهای پریشان را پریشانی

سموم نامرادی نخل امیدت نسوزاند