ز من پرسید رنج ناتوانان را، که می داند

ز بینایان نمی یابم یکی چشم سخن دانی

مرا آزردگی دیگران آزرده می سازد

به قلب من خلد خاری که گیرد جا به دامانی

زبان آرزوهای پریشان را پریشانی

سموم نامرادی نخل امیدت نسوزاند

رسانی گر دلا جان حزینی را به جانانی