زبان آرزوهای پریشان را پریشانی

مرا آزردگی دیگران آزرده می سازد

به قلب من خلد خاری که گیرد جا به دامانی

ز من پرسید رنج ناتوانان را، که می داند

سموم نامرادی نخل امیدت نسوزاند

رسانی گر دلا جان حزینی را به جانانی

سر شوریده ای دارم که قربان وطن سازم