گذارت ای صبا گر جانب کابل زمین افتد

نگردد همچو زنبور عسل شهد آفرین هرگز

مگس صدبار اگر در مرتبان انگبین افتد

درود آتشینم را به قربانگاه مردان بر

در آن گلشن که هر نخلش مسیحای دگر بودی

کنون در هر قدم اهریمنت اندر کمین افتد

در آن جا کز شمیم گل نسیمش سرگران بودی