سرسام و بی دماغ.

این جا که در بهار جنون خیز گل به باغ،

از آشیان مرغ چمن بر پریده زاغ،

کس را مجال نیست-

تا لحظه ای به سایه گلبن کند سراغ،

آن راحتی که دارد از اندوه و غم فراغ.