تا لحظه ای به سایه گلبن کند سراغ،

از آشیان مرغ چمن بر پریده زاغ،

سرسام و بی دماغ.

کس را مجال نیست-

آن راحتی که دارد از اندوه و غم فراغ.

این جا که در بهار نسیم طرب فزا،

یکسان وزد به کاخ شه و کلبه گدا.