یکسان وزد به کاخ شه و کلبه گدا.

تا لحظه ای به سایه گلبن کند سراغ،

آن راحتی که دارد از اندوه و غم فراغ.

این جا که در بهار نسیم طرب فزا،

شب های آشنا-

می آیدم به گوش:

زآن جا، صدای غلغل و فریاد نوش نوش