عاشق به نام عید ببوسد لب نگار

از یکدگر برند به آیین دلبری

باشد چو مار مست بر شاخ نسترن

گیسوی تاب خورده به بازوی مرمری

هر آفتاب حسن کند ذره پروری

لیکن طلوع عید من آن صبح آرزو

کاین سان غمم فزوده، به تلقین مفتری