لیکن طلوع عید من آن صبح آرزو

گیسوی تاب خورده به بازوی مرمری

عاشق به نام عید ببوسد لب نگار

هر آفتاب حسن کند ذره پروری

کاین سان غمم فزوده، به تلقین مفتری

باری به عیدگاه محبت ز روی لطف

آیا کند به حال من خسته داوری؟