تا نیک بنگری

وز برق جلوه ات

یک باره سوز خرمن پندارهای من.

در کام جان من می اندیشه سوز ریز!

کز عشق زنده نیست کس این جا سوای من.

گرمم کن و بسوز!

تا از درون سینه نوایی برون کشم