مرا هر دم سر مه شد چو مه بر خوان من باشد

یکی جانیست در عالم که ننگش آید از صورت

بپوشد صورت انسان ولی انسان من باشد

سر ما هست و من مجنون مجنبانید زنجیرم

سخن بخش زبان من چو باشد شمس تبریزی

تو خامش تا زبان ها خود چو دل جنبان من باشد