مژگان به رهش ستاره می ریخت

هر لحظه به سینه شعله ور بود

دل آمدنش خیال می بست

جز عشق ز هر چه بی خبر بود

در سینه آسمان شرر بود

یک بار تکان گلبنم خواند

دیدم که قیامتی دگر بود