آری! به خدا بت من آن جا

یا حور به جامه بشر بود؟

یا او که دلم به انتظارش:

هر لحظه به فکر صد خطر بود

چون نور به دیده جلوه گر بود

سرشار و به حسن خویش مغرور

می بر کف و نشئه اش به سر بود