چون نور به دیده جلوه گر بود

یا او که دلم به انتظارش:

هر لحظه به فکر صد خطر بود

آری! به خدا بت من آن جا

سرشار و به حسن خویش مغرور

می بر کف و نشئه اش به سر بود

پیمانه به من گرفت و خندید