پیمانه به من گرفت و خندید

چون نور به دیده جلوه گر بود

سرشار و به حسن خویش مغرور

می بر کف و نشئه اش به سر بود

وآن هر دو لبش ز باده تر بود

گفتم: نستانم ار نگویی:

کاین جا به منت که راهبر بود؟