پای اجاقی که هنوزش آتشی از پیش بر تن بود

در گوشه ای از آسمان، ابری شبیه سایه من بود

ابری که شاید مثل من آماده فریاد کردن بود

من رهسپار قله و او راهی دره تلاقی مان

خسته مباشی پاسخی پژواک سان از سنگ ها آمد

این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک و روشن بود

بنشین! نشستم گپ زدیم اما نه از حرفی که با ما بود