خسته مباشی پاسخی پژواک سان از سنگ ها آمد

ابری که شاید مثل من آماده فریاد کردن بود

من رهسپار قله و او راهی دره تلاقی مان

پای اجاقی که هنوزش آتشی از پیش بر تن بود

این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک و روشن بود

بنشین! نشستم گپ زدیم اما نه از حرفی که با ما بود

او نیز مثل من زبانش در بیان درد الکن بود