او نیز مثل من زبانش در بیان درد الکن بود

خسته مباشی پاسخی پژواک سان از سنگ ها آمد

این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک و روشن بود

بنشین! نشستم گپ زدیم اما نه از حرفی که با ما بود

او منتظر تا من بگویم گفتنی های مگویم را

من منتظر تا او بگوید، وقت اما وقت رفتن بود

گفتم که لب وا می کنم با خویشتن گفتم ولی بغضی