او منتظر تا من بگویم گفتنی های مگویم را

این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک و روشن بود

بنشین! نشستم گپ زدیم اما نه از حرفی که با ما بود

او نیز مثل من زبانش در بیان درد الکن بود

من منتظر تا او بگوید، وقت اما وقت رفتن بود

گفتم که لب وا می کنم با خویشتن گفتم ولی بغضی

با دست هایی آشنا در من به کار قفل بستن بود