نهایتی ست که آسان نمی دهم به زوال

ترا ز دفتر حافظ گرفته ام یعنی

که تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال

مرا ز دست تو این جان بر لب آمده نیز

خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می خواهی

بگو رسیده بیفتم به دامنت، یا کال؟

اگر چه نیستم آری بلور بارفتن