خوشا هر آنچه که تو باغ باغ می خواهی

که تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال

مرا ز دست تو این جان بر لب آمده نیز

نهایتی ست که آسان نمی دهم به زوال

بگو رسیده بیفتم به دامنت، یا کال؟

اگر چه نیستم آری بلور بارفتن

مرا ولی مشکن گاه قیمتی ست سفال