زخم ها خیره تر از چشم تو را می جستند

بغضشان، شیونشان، ضجه زیر و بمشان

نه شنیدی و مباد آنکه ببینی روزی

ماتمی را که به جان داشتم از ماتمشان

تو نبودی که به حرفی بزنی مرهمشان

این غزل ها همه جان پاره دنیای منند

لیک با این همه از بهر تو می خواهمشان