این غزل ها همه جان پاره دنیای منند

ماتمی را که به جان داشتم از ماتمشان

زخم ها خیره تر از چشم تو را می جستند

تو نبودی که به حرفی بزنی مرهمشان

لیک با این همه از بهر تو می خواهمشان

گر ندارند زبانی که تو را شاد کنند

بی صدا باد دگر زمزمه مبهمشان