گر ندارند زبانی که تو را شاد کنند

تو نبودی که به حرفی بزنی مرهمشان

این غزل ها همه جان پاره دنیای منند

لیک با این همه از بهر تو می خواهمشان

بی صدا باد دگر زمزمه مبهمشان

فکر نفرین به تو در ذهن غزل هایم بود

که دگر تاب نیاوردم و سوزاندمشان