گرچه ویران خاکش اما آشنا با خشت جانم

ناگهان آشفت کابوسی مرا از خواب کهفی

دیدم آوخ قرن ها راه است از من تا زمانم

ناشناسی در عبور از سرزمین بی نشانی

ها... شناسم این همان شهر است شهر کودکی ها

خود شکستم تک چراغ روشنش را با کمانم

می شناسم این خیابان ها و این پس کوچه ها را