بارها این دوستان بستند ره بر دشمنانم

ها... شناسم این همان شهر است شهر کودکی ها

خود شکستم تک چراغ روشنش را با کمانم

می شناسم این خیابان ها و این پس کوچه ها را

آن بهاری باغ ها و این زمستانی بیابان

ز آسمان می پرسم آخر من کجای این جهانم؟

سوز سردی می کشد شلاق و می چرخاند و من