آن بهاری باغ ها و این زمستانی بیابان

خود شکستم تک چراغ روشنش را با کمانم

می شناسم این خیابان ها و این پس کوچه ها را

بارها این دوستان بستند ره بر دشمنانم

ز آسمان می پرسم آخر من کجای این جهانم؟

سوز سردی می کشد شلاق و می چرخاند و من

درد را حس می کنم در بند بند استخوانم