سوز سردی می کشد شلاق و می چرخاند و من

بارها این دوستان بستند ره بر دشمنانم

آن بهاری باغ ها و این زمستانی بیابان

ز آسمان می پرسم آخر من کجای این جهانم؟

درد را حس می کنم در بند بند استخوانم

می نشینم از زمین سرزمین بی گناهم

مشت خاکی روی زخم خون فشانم می فشانم