که حیفست آن که بیگانه در این شب قد و خد بیند

خنک جانی که بر بامش همی چوبک زند امشب

شود همچون سحر خندان عطای بی عدد بیند

برو ای خواب خاری زن تو اندر چشم نامحرم

شرابش ده بخوابانش برون بر از گلستانش

که تا در گردن او فردا ز غم حبل مسد بیند

ببردی روز در گفتن چو آمد شب خمش باری