ببردی روز در گفتن چو آمد شب خمش باری

که حیفست آن که بیگانه در این شب قد و خد بیند

شرابش ده بخوابانش برون بر از گلستانش

که تا در گردن او فردا ز غم حبل مسد بیند

که هرک از گفت خامش شد عوض گفت ابد بیند