نگاه هر کبوتر بر لب دیوار میگوید:

و ابری تیره چون مه را فرو پوشد

بخود گویم که چشم آسمان کورست .

سحرگاهان بگوشم صحبت گنجشکها چون آیه مرگست

درخت عمر تو بی بار و بی برگست

تنت در قلعه دیو سیاه مرگ، محصورست

در آن دم همره بانگ خوش پیر مناجاتی،