و نومیدانه با آوای محزونی سلامت از خدا خواهم

تنت در قلعه دیو سیاه مرگ، محصورست

در آن دم همره بانگ خوش پیر مناجاتی،

دو لرزان دست را بر آسمان گیرم

ولی در عمق جانم آشنای ناشناسی میزند فریاد:

که راهم تا سواد تندرستی، ایمنی، فرسنگها دورست

خداوندا !