که او را هر زمان با شوق ، آب و دانه ای میدادم

حالی داشت

گه بی گاه با طفل دلم قال و مقالی داشت

جوانی چو کبوتر بود و من بودم یکی طفلی کبوتر باز

پرو بال لطیفش را بلبل ها شانه می کردم

و او را روی چشم و سینه خود لانه می دادم

ولی افسوس